Jørgen Leth is sinds de jaren ’60 een sleutelfiguur in de Deense experimentele en documentaire filmproductie. Naast al zijn activiteiten als regisseur, dichter, journalist, essayist en docent aan de Nationale Filmschool van Denemarken was Leth geobsedeerd met wielrennen als een rituele expressie van het menselijke streven naar overwinningen en, soms ook, naar een magistrale nederlaag.
Zijn portret van de voorjaarsklassieker Parijs-Roubaix was indertijd revolutionair qua beeldvoering. A sunday in hell speelt zich af op 11 april 1976, en de hel bestaat uit de kasseien waarover de wielrenners moeten stoempen, in de hoop dat hun fietsframe heel blijft en hun botten niet breken. De helden waren Roger De Vlaeminck, Marc Demeyer, Eddy Merckx, Ole Ritter, Francesco Moser, Hennie Kuiper en Jan Raas.
Leth legde hun mythische geploeter min of meer chronologisch vast met een leger aan hulptroepen: er werden meer dan 20 cameraploegen ingezet, op strategische punten, achterop motors en vanuit een helicopter. Leth monteerde de overvloed aan beeldmateriaal tot een spectaculaire documentaire, waaraan de muziek van Gunner Møller Pedersen en het refrein van het koor van de Royal Danish Opera, “Paris – Roubaix – L’enfer du nord” ten overvloede het patina van het sublieme toevoegen. Na alle stofwolken onderweg komt de douche aan het einde als een barmhartige verlossing! (bron: filmhuisdenhaag.nl)
