Monoloog van iemand die het gewoon werd tegen zichzelf te praten

Het valt niet mee om Senegalees te zijn, of hoer. Seynabou is beide. Ze behaagt opschepperige toeristen, laat zich regelmatig huwelijksaanzoeken in het gezicht lallen en heeft een leven dat is voorbestemd om roemloos voorbij te gaan. Tot een klant tijdens één zo’n betaalde liefdesnacht onder tamelijk verdachte omstandigheden het leven laat en die klant ook nog eens een wereldvermaard wielrenner blijkt te zijn. In Monoloog van iemand die het gewoon werd tegen zichzelf te praten keert Seynabou terug naar de nacht waarin haar lot aanvankelijk de goede kant op leek te kunnen kantelen. Terug, en voor het laatst, naar de kamer waarin de dood haar lakens vond

Een boek als dit in je handen, maakt een mens blij. Het is zo’n uitgave die de bedreiging voor de gedrukte boeken door de e-books doet verdampen. Het voelt lekker aan. Compact en harde kaft. Maar goed, dat is het oppervlakkige oordeel.

Iets wat dit boek vooral niet is. Oppervlakkig. Dit is in de eerste plaats literatuur en nog niet eens zo zeer wielerliteratuur, laat staan een sportboek. Het verhaal van de Senegalese ‘gazelle’ Seynabou – die als laatste het bed heeft gedeeld met de Vlaamse Jens de Gendt – heeft enige relatie met de wielrennerij, maar gaat in feite over de zelfkant van het leven en ‘de andere’ kanten van Frank Vandenbroucke. In het post scriptum wordt gesteld dat de gelijkenissen van personages of situaties in deze monoloog met personages of situaties in de werkelijkheid uiteraard niet op louter toeval berusten. Die formulering wekt ten eerste een glimlach op. Deze Brusselmans-achtige – of gewoon Vlaamse – forumlering past helemaal bij Verhulst. Maar het is inderdaad een sleutelroman met een wel heel erg eenvoudig te kraken code. Jens de Gendt is natuurlijk VDB. Zijn compaan in het boek – Sergio Ten Dam – zal de rol van Fabio Polazzi vervullen. Of andersom. De hotelkamer waar VDB zijn einde vond was in het ‘La Maison Bleue’. Jens de Gendt en Seynabou verblijven in La Maison Grise. Je kunt het relaas dus niet los zien van het werkelijke drama in Senegal waar de flamboyante Frankie Vandenbroucke zijn einde vond. Tegelijkertijd moet je je blijven realiseren dat het fictie is.

Maar wat een verhaal! Afrika is het continent van de meest tergende en littekens achterlatende geschiedenissen. Ook in dit verhaal schuren de perverse verhoudingen, het onrecht, de roem, de welvaart en het riool krassen in de oppervlakkigheid van het bestaan. Je kunt er niet omheen en wilt mee met de monoloog. Je wilt haar verhaal horen.

Dimitri Verhulst – ook bekend van de Helaasheid der dingen, Godverdomse dagen op een godverdomse bol en De intrede van Christus in Brussel – wordt inmiddels al de schrijver van de moderne klassiekers genoemd. Zijn stijl is rauw, virtuoos en soms verwarrend. Hij laat de hoer – die de monoloog houdt – oreren in het platte Vlaams, terwijl zij juist zover van het Vlaamse land afstaat. Zij heeft geen idee wat de wereld van het wielrennen inhoudt. Dat is vervreemdend maar omdat het ‘een Verhulst’ is, voelt het toch goed. Als een ander dat zou doen, zou het misschien niet zo voelen.

Het is geen wielerboek zoals we hier doorgaans bespreken. Maar het is wel een heel intrigerend en mooi boek, voor de liefhebbers van (koers gerelateerde) literatuur en van Dimitri Verhulst in het bijzonder.

Het boek is verkrijgbaar in uw boekwinkel of via bol.com.