Afgelopen zondag gaf het display van de wekker een tijd aan die voor een zondag eigenlijk aan de vroege kant is. Een blik naar buiten leverde ook al geen aangename verassing op. Hoe anders was dat vorig jaar. Het zonnige Heuvelland deed toen aan als een bijna exotisch vakantieoord in het echte Verre Zuiden. Terug in de grijze realiteit veranderde er niets. De gedachte om de plannen dan toch maar te wijzigen kwam niet bij me op. Tegen al het andere had ik waarschijnlijk gezegd, vandaag even niet. Maar nee zeggen tegen wielrennen…???
De start van de wedstrijd werd vooraf gegaan door het bekende gegeven van de ploegenpresentatie. Op een zonnige dag is het in Maastricht soms vechten voor een plaatsje in het bourgondische gedrang. Nu was het vooral het gekrioel van wielrenners en hun gevolg, het klikken van de schoentjes en het geratel van wielen dat de Markt in Maastricht vulde. Ik kan er zo uren naar kijken en luisteren. Wat volgde was een wedstrijd die op zichzelf niet bijzonder interessant was. Op slot….en zelfs saai te noemen. Het was de kleine Oscarito die met het einde in zicht de ‘Kouberg’ in vervoering bracht. De berg had hem de overwinning vast gegund. Beiden moesten hun meerdere echter erkennen in een verrassende Gasparotto. De race op eigen grond kon de prestaties van de Oranjelingen niet begunstigen. Zij konden zich enigszins troosten met de gedachten dat ze niet alleen waren. Meerdere renners gingen letterlijk maar ook figuurlijk door een dal. De gefavoriseerde matadoren lieten geen beste indruk achter. Heersende ‘yellow man’ Cadel Evans moest opgeven. Hij kwam vooral om alvast te kijken naar het parcours van het aankomende WK. Een infectie overwon hem en deed hem uit de race stappen. En dan de Luxemburgse leeuw Andy Schleck. In tegenstelling tot de races waarin we hem tot nu toe zagen of liever gezegd niet zo veel zagen, toonde hij zich in de Limburgse heuvels, die hem hier en daar wellicht deden denken aan thuis, geruime tijd vooraan. Zijn trouwe aanhangers waren ook dit jaar luxueus aanwezig , maar moesten aanzien dat hij de grote heuvel nog niet helemaal de baas kon of wilde zijn. Zijn doel ligt verder in dit jaar en meester Bruyneel weet wat nodig is om dan te pieken. Of the Shacks wakker (moeten) liggen van de kritiek die inmiddels wel op gang is, weten alleen zij.
Dat de wedstrijd enigszins saai was….overtuigd…..Voor de tv ja. Daar kun je de koers doorzien. Maar wat als daar niet echt een koers te zien is? Op zaterdag, de dag dat traditioneel de toerversie van de Amstel wordt verreden, had ik al een kijkje genomen op de Cauberg. Er heerste een typisch sfeertje, waar ik bij voorbaat al enthousiast van werd. Mensen van overal. Die hun enthousiasme voor het fietsen omzetten in hun eigen Amstel. Op zondag vroeg ik me af….er bestaat zoiets als mooi weer fietsers. Maar zijn er eigenlijk ook mooi weer kijkers? Hoe dan ook, een aardig peloton bezette ook dit jaar de Limburgse heuvels. Delend in de Amstel (bier) vreugde en de wielergekte, de dynamiek van die sport. Ook daar kan ik uren naar kijken en luisteren. Ook dat is wielrennen. Inmiddels is het nog minder dan een jaar wachten. Volgend jaar ben ik er zeker ook weer bij. Dat wordt dan de derde keer. Wat zou het dan nog mooier kunnen maken? Voorstel aan mezelf: zelf de fiets boven op de Cauberg parkeren en zeggen, nu weet ik echt hoe het is om erbij te zijn.
