Recensie Koersen in het duister…prachtig boek.

David Millar – Koersen in het duister.

David Millar bereikte fantastische dingen op de wegen van Europa. Hij droeg onder andere leiderstruien in de rondes van Frankrijk, Spanje en Italië en won in 2003 het wereldkampioenschap tijdrijden. Aan dat succes kwam abrupt een eind toen hij nog geen jaar later gepakt werd voor dopinggebruik.

In de autobiografie Koersen in het duister vertelt hij op een open en eerlijke manier hoe hij tot dopinggebruik is gekomen. Inmiddels fietst Millar weer en zet zich in voor de strijd tegen doping in de sport. Het voorwoord is van Mart Smeets.

Biografieën over wielrenners zijn er veel. Autobiografieën wat minder. Goed geschreven en van kaft tot kaft boeiende (auto-)biografieën over wielrenners zijn nog zeldzamer. Maar David Millar is er wel degelijk in geslaagd om een bijzonder boeiend en goed geschreven boek te schrijven. Millar is dan ook geen doorsnee wielrenner. Hij heeft een andere achtergrond dan de meeste renners in het peloton. Hij koos voor het wielrennen, maar zijn alternatief voor de sport was de kunstacademie. Hij is een Brit – een Schot – en hij woonde als adolescent in Hong Kong. Millar was anders dan de rest toen hij aan het einde van de jaren negentig prof werd. Maar hij werd langzaam maar zeker wel onderdeel van een systeem dat hij verafschuwde, maar vol ongeloof langzaam maar zeker leerde kennen en liet zich besmetten. En langs de lijn van het Hollywood script komt de zondeval, het berouw en de wederopstanding. De return. Toch doet deze korte beschrijving van de loop van het verhaal de biografie geen recht. Het verhaal – zoals opgeschreven door Millar – is anders. Het is geen evangelische vertelling over een jongen die gezondigd heeft en berouw krijgt. Het is juist een heel rauw en oprecht verhaal. Het is Rock and roll. Prachtig en telkens weer verrassend.

Millar schrijft goed. Misschien heeft hij een ghost writer in de arm genomen voor het ‘koersen in het duister’, maar het resultaat is fraai. Neem een zin als Het rijden in de gele trui veranderde mijn ervaring van bewegen door het peloton, een levend organisme, constant in beweging – een ademend, kinetisch, luidruchtig, kleurrijk wezen. Dat is kleurrijk en beeldend taalgebruik. Daar waar veel wielerschrijvers zich schuldig maken aan cliché taal – de ‘dwangarbeiders van de weg’ noem ik daar altijd bij, waar ik mij zelf ook wel eens schuldig aan gemaakt heb –  heeft Millar een eigen stijl. Dat kan komen omdat hij uit een ander taalgebied komt, maar het is in ieder geval erg prettig lezen.

Kortom, het is een openhartig en oprecht verhaal. Goed geschreven. Onthullend. En je wordt er niet doping moe van.  Kopen en lezen dus!

Verkrijgbaar in de boekhandel en www.bol.com