De Tour de France is de grootste wielerwedstrijd in de wereld. Het is één van de grootste sport evenementen die er georganiseerd worden op de Olympische Spelen en een WK voetbal na. De Tour is pure nostalgie. Heimwee naar je jeugd. Radio Tour de France. De opwinding van Theo Koomen. De associatie met de zomervakantie. De transistorradio op het strand van Domburg. Tourflits. De ontsnapping en eindeloze solo van Maarten Ducrot. Tourflits. De net voorkomen val van Johan van der Velde die leidde tot de val van onze Joop die in het geel reed. Tourflits. Een generatie later Michael Boogerd die zijn tanden bloot lachte na zijn bergetappe en de zegetocht over de Galibier. Bordeaux. De Nederlandse stad. Alpe d’Huez. De Nederlandse berg. De Tour is zondermeer de grootste wielerwedstrijd in de wereld. Maar niet de mooiste. Dat is de Giro.
Daar waar de Fransen trots zijn op hun grootse evenement, zijn de Italianen idolaat van het wielrennen. De Italiaanse passie versus het Franse nationalisme. Het heilig verklaren van het koersen versus liefde voor ‘la patrie’. Coppi versus Anquetil. Marco Pantani versus Richard Virenque. Drama tegenover spel. De Tour is uitgemolken. Alle varianten kennen we nu wel. De Giro zit nog vol verrassingen. Simpelweg omdat het nog niet bij iedereen even bekend is hoe mooi die ronde is. Iedereen gaat naar de Kalverstraat, maar de negen straatjes zijn veel leuker. En na verloop van tijd verandert dat weer. Dan gaat iedereen naar de negen straatjes en is Oud West de place to be. Zo gaat dat in de middenstand. Gelukkig gaat het minder snel met wielerrondes dan met winkelstraten en koopgoten. Maar het is in Frankrijk toch wel heel druk geworden, zoals een winkelstraat op een gegeven moment over the top is en dat de populariteit gaat tegenstaan. Het is een fenomeen, maar eigenlijk is het niet meer zo leuk koersen. Het is te opgefokt. Teveel opwinding. Het moet allemaal gaaf zijn. In Italië is de koers oprechter. Kleiner. Frankrijk is een camping met klapstoeltjes en veel teveel Nederlanders. Italië is de stilte van een dorp in Lombardije waar je alleen in het Italiaans uit de voeten kan.
De rondemiss in Frankrijk is bloedmooi, maar kil. Zelfs voor de prachtigste kampioen onversierbaar. De rondemiss in Italië is lekker en heeft het zichtbaar naar haar zin. De keuken in Frankrijk is wel haast haute culture en verfijnd, maar de pasta’s carbonara, vitello tonnato en een stuk ciabatta met mooie olie, padano en wat basilicum is eerlijker en eigenlijk ook veel lekkerder. Napoleon – die zelf ingezegende nep keizer – legt het af jegens Ceasar. AC Milan en Napoli hebben veel meer kleur en smaak dan Olympic Lyon of Paris Saint Germain.
Roze is mooier dan geel.
In juli zal ik betogen dat niets tegen de bolletjes trui op kan en dat Bourgondië niet voor niets in Frankrijk ligt. Waar zit ik de komende zomer? Italië én Frankrijk…
