De soigneur is van wezenlijk belang voor de renners. Hij is zoveel meer dan de man die zorgt voor het eten en de massages. Hij is bijvoorbeeld ook een vertrouwensman. Hij (of zij) is degene die een schouder biedt om uit te huilen, een grap maakt ter relativering en de man – of vrouw – die een ander geluid kan laten horen dan de ploegleider. Zo hadden Ruud Bakker en Peter Post een verdeling van aandacht voor de renners die bijna aan good cop, bad cop doet denken. Maar bovenal is de soigneur de man die de verhalen achter de façade kent. En daar is het nieuwe magazine Soigneur dan ook op gericht; de verhalen achter het wielrennen. Overal zitten verhalen aan vast. Zo ook aan het welkomstdrankje met honing, wat het wondermiddel van Luis Herrara was. Het heeft mij niet geholpen vanmorgen, want ik zag zwarte sneeuw in de duinen. Maar dat had misschien ook met de night before te maken.
In een Rotterdams café werd gisteravond het nieuwe magazine gelanceerd. Trots en glunderend liepen de initiatiefnemers rond en zagen tevreden dat de opkomst en het enthousiasme hoog waren. Met een filmopname van een offer van het eerste exemplaar bij het beroemde monument op de Mont Ventoux werd het nieuwe tijdschrift onder luid gejoel gelanceerd.
Femke Hoogland, Martijn Boot, Jeroen Boot en Vincent Luyendijk werden als de initiatiefnemers gepresenteerd, maar Luyendijk gaf ook direct aan dat er zoveel enthousiaste reacties waren van gerenommeerde schrijvers en journalisten, maar ook onbekende talenten die graag mee wilden doen. Herman Brusselmans, Peter Winnen en Marijn de Vries schreven columns. Maar ook – inmiddels geen onbekende meer – Mariska Tjoelker komt prima tot haar recht in dit blad met een mooi persoonlijk verhaal over haar eerste beklimming. Het interview met de wereldkampioen van de soigneurs – Ruud Bakker – is prominent als flag ship van het blad. Hij was er ook bij gisteravond. Net als Wilfried de Jong die in zijn eigen Rotterdam natuurlijk ook niet mocht ontbreken.
Soigneur is een ode aan de schoonheid van het wielrennen in woord en beeld. De interviews en columns hebben een literair karakter. Beschouwend. De redacteuren van Soigneur kijken vooral goed. Ze weten wat ze mooi vinden en willen dat graag delen en laten zien. Daarmee is het blad een mix van de verhalen á la de Muur en een prachtig coffee table book. Maar nog meer – en dat viel mij ook in de kroeg op – is het de symbiose van de pure sport – de oprechtheid van een volkssport – en de grootstedelijke avant garde. De wereld van designers, schrijvers en reclame bureaus – druk borrelend – kwam samen met een aantal blozende afgetrainde jongens en meiden die aan de cola zaten. En dat is maar goed ook. Want stigma’s hebben de wereld nog nooit verder gebracht.
Het is een kwestie van smaak – zeker als het om schoonheid gaat – maar de gemiddelde bezoeker van wielertaal wil ik toch vooral aanraden om het blad te kopen in de betere boekhandel of te bestellen via www.soigneur.nl . En er volgt meer. Naast het magazine is er de website en worden er plannen gesmeed over apps, mode en reizen. Er valt dus nog veel te genieten.
Geniet er dus ook van!
