Toen de Giro in Nederland startte, vond ik dat nauwelijks een probleem. Natuurlijk ontbeerde je de Italiaanse atmosfeer en de Giro is pas de Giro als hij in het moederland terug is. In de schoot van de ‘Mama’. Natuurlijk. Maar het roze in Amsterdam, die prachtige rit door Zeeland – waar nota bene Wouter Weylandt in Middelburg nog won – en zelfs de trots (ik geef het maar toe, een tikkeltje gegeneerd, waarom eigenlijk?) op Yolanthe als de bijenkoningin van alle Giro missen, maakten de start van de Giro buiten de landsgrenzen een vrolijke en opwindende operatie. Wat mijzelf betreft niet in de laatste plaats ook omdat ik met gezin in Domburg bij mijn ouders op het balkon van hun appartement het peloton vanuit de luie stoel kon aanmoedigen. Ik hoor nog de kinderen ‘pedala, pedala’ roepen. Niet dat ze wisten wat ze riepen, maar omdat ik opeens uit mijn bol ging en die renners met die woorden aanmoedigde. Dat doe je als kind natuurlijk direct na…
Maar de start in Denemarken. Ik weet het niet. Wat een treurigheid. Wat een saaie ritten en saaie omgeving! Het voelde als een vakantie naar een heerlijk zwoel land met heerlijk eten, prachtige vrouwen, fantastische architectuur, lekkere muziek, goeie wijnen…die start met een midweek op een camping in Meppel. Je kijkt om je heen. Je ziet het chagrijn van de tijdelijke – god zij dank – buurvrouw. Er vallen wat druppels en het is te koud om ‘s avonds buiten te zitten. ‘Wiens idee was het eigenlijk om hier de vakantie te beginnen?’
Maar mijn beeld van Denemarken is heel anders dan ik in die eerste dagen Giro gezien heb. Denemarken is niet grauw en saai. Het is van een idyllische schoonheid die je haast niet meer tegen komt. Een landschap dat – in tegenstelling tot Nederland – niet visueel vervuild is door meubelboulevards, reclameborden en vinex dorpen. Ongerept. Duurzaam. Toast met frisse sla en zalm. Oké, de Deense xenofobie en hun PVV variant laten we even terzijde, maar Denemarken staat nog altijd voor respect voor de omgeving en elkaar. Ik denk aan iconen als Sören Lerby en Frank Arnesen. Alles klopt als Lego. Deens design. De mensen op straat in Kopenhagen, Aarhus of Aalborg zien er gezond en welvarend uit. Mooie mensen. Het is een land waar het goed lijkt te gaan. Die liefde is recentelijk gevoed na het zien van twee seizoenen Borgen. Een serie die de politieke spelletjes rondom de burcht – Borgen – volgt. Politieke smakelijkheden! Wat een heerlijke taal ook. Om verliefd op te worden.
Dat is het dus niet. Maar misschien moet je een evenement dat zozeer met de cultuur van één bepaald land is verbonden ook niet verkassen. Hoe leuk ook, maar die Vuelta in Drenthe…non.
Dus als de Giro weer eens start in Polen, Ierland, Duitsland of van mijn part Libië; sla die eerste dagen over en huur of koop Borgen. Geniet en begin met de Giro gewoon als deze weer in Italië is. Gelukkig is het weer zover. De Giro is weer thuis.
Overigens zitten er vaak bedoelingen achter die buitenlandse bezoekjes van de Giro. Lees het prachtige Van Milaan naar Amsterdam van Benjo Maso en je leert weer een hoop over de Giro geschiedenis, Italië andere agenda’s dan de sportagenda.
