Na een korte riposo werd het de hoogste tijd om weer eens wielertaal te spreken. Op het moment is het ondenkbaar dat te doen zonder de Giro daarin te betrekken. Om eerlijk te zijn, mij heeft het Giro virus nog niet echt kunnen grijpen. Heb al proberen te bedenken waar dat nou aan ligt, maar de slag in het wiel nog niet kunnen vinden. Het roze van de Giro reikt dit keer ver over zijn grenzen heen. Dit ‘out of the box thinking’ of eigenlijk dus rijden, spreekt me wel aan. De Giro in Denemarken…..het had wel wat. Maar blijkbaar heeft het idee van dit soort exotisme een groter effect op mijn enthousiasme dan het racen over de Deense wegen zelf. Lang keek ik uit naar het roze kleuren van de wielerwereld, maar toen het eenmaal zover was, miste ik die ‘het is weer begonnen chemistry.’ Kwam dit nou door het noordelijke uitstapje?
De Italiaanse taal; al lees je het telefoonboek voor, ik vind het prachtig. De Italiaanse cucina; je mag me er wakker voor maken. Ik heb dus een grote voorliefde voor Italië. Voeg daar wielrennen aan toe en het is een match made in mijn heaven. De eerste dagen dan toch het gemis naar Italië? Niet helemaal. Zelfs toen de race eenmaal thuis was, was er nog iets, of juist niet. Vorig jaar was de race sensationeel in de route (denk aan de etappe naar de Etna), maar ook dramatisch in gebeurtenissen (de dood van Wouter Weylandt). Tegelijkertijd met het uitkijken naar eindelijk weer drie weken wielrennen, een nieuwe Giro, speelde ook al de vraag welke momenten dit keer zouden gaan bijblijven?
Misschien is dit een Giro die niet direct een bepaalde indruk achterlaat. Zondag realiseer ik me dan opeens dat het alweer afgelopen is. Dan komen de momenten die deze Giro tekenden vanzelf boven. Die momenten zijn er altijd. Dat is het mooie aan wielrennen. Vandaag was de Giro en waarschijnlijk de renners nog meer, toe aan haar (of is het zijn, gezien de kleur roze hou ik het op haar) tweede riposo. Een stilte voor de storm in deze laatste week. Een uitdagende en veelbelovende route naar Milaan. In de verte gonzen de namen van twee legendarische beklimmingen al: Mortirolo……Stelvio.
Een wielerseizoen zonder Giro: dat nooit!
Ciao.
