Recensie Halverwege de heuvel van Gio Lippens

Aan de voet van de Pyreneeën ontspruit een onmogelijke liefde tussen een knoestige Limburgse wielrenner en een ondoorgrondelijke Spaanse vrouw. Tegen de verdrukking in bouwen Albert en Ana Maria een bestaan op in Nederland en ze krijgen een zoon. Na de dood van zijn moeder gaat de zoon op zoek naar de ontbrekende puzzelstukjes in het verhaal van zijn ouders. Was Albert wel de grote liefde van Ana Maria? Wat gebeurde met oom Frans op die fatale zondag van de mijnwerkerskoers? En waar komt die ijzige verhouding tussen vader en zoon vandaan?  

Halverwege de heuvel is een ontroerende, spannende roman over de ontdekkingsreis van een man die tegen wil en dank de kluwen van zijn schimmige familieverleden ontwart.

Gio Lippens (1958) is wielercommentator voor de NOS  en groeide op in de Limburgse mijnstreek. Later werkte hij een jaar in het noordoosten van Spanje. Beide streken vormen het kleurrijke decor van zijn debuutroman.

De foto op de cover is zo goed gekozen. Het geeft zo goed de sfeer van dit drama weer.  Dit boek is een juweeltje voor de liefhebbers van romans waarbij het wielrennen ‘slechts’ een bijrol speelt.  Gio Lippens heeft een prachtig en teder verhaal geschreven. In deze rubriek komen de nodige masculine boeken voorbij, vol testosteron en prestatiedrang. Halverwege de heuvel daarentegen is een kwetsbaar en verfijnd verhaal. Het is knap hoe Gio Lippens zich in een aantal episodes van het verhaal geloofwaardig weet te verplaatsen in de vrouw in het boek. Ana Maria. In haar meest traumatische en vrouwelijke emoties. Een andere bewonderenswaardige pennenvrucht is het beschrijven van enkele situaties waarbij er meer tussen hemel en aarde blijkt te zijn. Dat kan een schrijver op glad ijs drijven, maar Lippens weet het volstrekt vanzelfsprekend en geloofwaardig in zijn verhaal te verweven, waarmee hij een extra surrealistische laag   aanboort.  De spanningen tussen vader en zoon en de wielerelementen die door het verhaal heen lopen zijn wel degelijk vanuit het mannelijk perspectief geschreven. Al met al is het een boek naar mijn hart. Voor mij hoort hij in het dezelfde buitencategorie als  ’Over de keien’ van Harmen Malderik, om mij tot wielerboeken te beperken. Maar dit boek mag helemaal niet in het hokje wielerliteratuur opgesloten worden. Zonder de wieler- of sportliteratuur als minderwaardig  te afficheren – want dat is het niet – moet dit boek in bredere kring gelezen worden. Mooie stijl. Mooie beelden. Veel gevoel.  Geniet ervan!

Verkrijgbaar in uw boekwinkel of o.a. bij bol.com.