Survivalgids voor EK Voetbal, Tour de France en de Olympische Spelen. De zomer van 2012 wordt een waar sportspektakel. Met het EK Voetbal, de Olympische Spelen en de Tour de France zou je non-stop aan de buis gekluisterd kunnen zitten. Sport kijken – op televisie, maar ook langs het veld of in de zaal – is heel leuk, mits je weet waar je op moet letten. Daarom leert Nynke de Jong je de edele kunst van het Sportkijken. Want een wielerpeloton lijkt misschien een saaie sliert fietsende mannen, het is eigenlijk een kruitvat vol bedrog, afgunst, wraak en ploegentactiek.

In Vrouw kijkt sport leggen bekende atleten uit wat er zo mooi is aan hun sport, worden al je vragen beantwoord door de grootste sportkenners van Nederland, en krijg je een cursus ‘Hoe word ik een voetbalvrouw?’ en een overzicht van de knapste wielrenners uit het peloton.

Niet een uitgesproken wielerboek, maar wel ‘een Nynke de Jong’ en alleen al daarom verdient het boek onze aandacht. Het boek blikt vooruit op de komende sportzomer en rust op drie pijlers. Het EK voetbal, de Tour en de Olympische Spelen. Het is gericht op vrouwen en/of sport leken. Maar het is voor iedereen leuk om te lezen. De stijl is losjes, een tikkeltje ondeugend en aanstekelijk. De foto van de blonde Nynke in een strak jurkje op de racefiets  is zoals het hele boek is. Vrouwelijk. Beetje eigenwijs. Sexy en geestig.

Typisch vrouwelijke aandacht is er voor de vraag of de mannen aantrekkelijk zijn en lekker om naar te kijken. Het verschil tussen de voetballers die pronken met hun uiterlijk – als je alle vijftienjarige bakvissen van hun bankstel af wilt laten glijden - en de wielrenners die beschreven worden als lemmingen. Het enige waar je je aan kunt vergapen zijn de bovenbenen. 

Hier en daar is het veronderstelde kennisniveau van de lezer wel erg laag, maar dat geeft het boek ook wel weer iets ontwapenends. Daarnaast staan er ook interessante weetjes in. Maar de beleving vanuit het perspectief van de schrijfster, de vrouw – en die  in het geval van de schrijfster best heel erg veel van sport weet en er zeker van houdt; de liefde spat er vanaf – is heel fris en amusant.

Het boek zal dikwijls door vrouwen gekocht worden, maar vaak ook door mannen die het aan hun vrouwen zullen geven…met voorbedachte rade, want na een dag ligt het bij hem op het nachtkastje.

Het boek is uiteraard verkrijgbaar in de boekhandel en via bol.com.

Na het grote verkoopsucces van ‘De man en zijn fiets’ neemt Wilfried de Jong in dit nieuwe boek zijn racefiets mee naar Limburg, Frankrijk, New York en Italië. Daar fietst hij de fantasie tegemoet.

In ‘Kop in de wind’ rijdt een kale fietser over lopers van asfalt door wereldsteden, bergketens en Hollandse polders. De fiets leidt hem naar onverwachte situaties en wonderlijke ontmoetingen. Hij wordt gemasseerd door een Franse wielerweduwe, fietst tegen zijn zin met een invalide oorlogsveteraan, ontmoet mr Trouble en zoekt wanhopig naar een reserveonderdeel voor zijn Pegoretti. In Manhattan neemt hij plaats op een hybride huurfiets met een genant dameszadel, in Rotterdam volbrengt hij een pijnlijk zondags rondje langs de Rotte.

‘Kop in de wind’ is een nieuwe bundel aanstekelijke, bevreemdende en ontroerende verhalen, waarin Wilfried de Jong opnieuw bewijst dat hij boven alles een schrijver is.

Toen ik in het kader van de wielertaal -zoektocht naar het beste wielerboek aller tijden tevergeefs – Ik heb niets met lijstjes - contact had met Wilfried de Jong, vroeg ik hem of de verhalen  in het boek ‘De linkerbil van Bettini’ op enige waarheid berust waren. Want naast de columns over bestaande sporters staan er een aantal verhalen in die te bizar voor woorden zijn. En inderdaad, het bleek pure fictie. Ik liet weten dat ik juist die verhalen zo fascinerend vond en Wilfried gaf aan dat hij bezig was met zijn nieuwe boek, vol met dat soort verhalen. Ik keek ernaar uit. En het wachten werd beloond. Afgelopen maand kwam Kop in de wind op de markt. Allemaal wielerverhalen. Fictie. Echte Wilfried de Jong verhalen. Zijn ziel en zaligheid zit in dit boek, las ik in de NRC. Wat is dat dan? De liefde voor de fiets zelf?  Waardering voor mooie nostalgische  beelden. Oog voor de passie voor wielrennen, die je toch vooral in Italië terugvindt. De zelfkant van de samenleving. Bijzondere en soms vreemde mensen. En natuurlijk Jazz , Rotterdam en New York. Het zit er allemaal in.

Wat maakt een wielerverhaal een echt de Jong verhaal? De scherpe observatie. Oog voor details zoals een tattoo op de borst van een vrouw, de sleutelhanger in een hotel en het oog voor het gewone of juist het ranzige? De afgemeten stijl. Korte zinnen. Als ik zijn verhalen lees, dan hoor ik hem voorlezen, alsof hij Holland Sport juweeltjes voorziet van commentaar.  Het is prachtig in zijn eenvoud. Het is misschien wel de stilte in zijn taal. In interviews laat hij soms stiltes vallen. Soms ongemakkelijk. Soms heel nuttig. Stilte geeft lucht. Ruimte voor reflectie. Stilte in de tekst – wat dat ook moge zijn – maakt dat je de verhalen proeft en de sfeer tot je door laat dringen. De verhalen zijn uiteraard niet allemaal even goed. Een verhaal over een fietstocht tussen Scheveningen en Noordwijk was voor mij een feest van herkenning. Bijna alsof het over mijzelf ging in mijn eigen omgeving. Het openingsverhaal Mona Lisa is een verhaal in de betere traditie van Roald Dahl. Geniale spanning.  Ik heb gegierd van het lachen – in de trein naar Rotterdam – om een verhaal waarin de ik-persoon moet aankloppen bij een vakantiehuisje omdat hij lek gereden is en een pomp wil lenen. Hij dringt binnen in de wereld van twee zussen die via internet de uitvaart van een ex bekijken. Hilarisch.

Geestig, markant en soms ontroerend mooi. Mooiste wielerverhalen sinds lange tijd!

Het boek is uiteraard verkrijgbaar in de boekhandel en via bol.com

In ‘Kop in de wind’ rijdt een kale fietser over lopers van asfalt door wereldsteden, bergketens en Hollandse polders. De fiets leidt hem naar onverwachte situaties en wonderlijke ontmoetingen. Hij wordt gemasseerd door een Franse wielerweduwe, fietst tegen zijn zin met een invalide oorlogsveteraan, ontmoet mr Trouble en zoekt wanhopig naar een reserveonderdeel voor zijn Pegoretti. In Manhattan neemt hij plaats op een hybride huurfiets met een genant dameszadel, in Rotterdam volbrengt hij een pijnlijk zondags rondje langs de Rotte.

‘Kop in de wind’ is een nieuwe bundel aanstekelijke, bevreemdende en ontroerende verhalen, waarin Wilfried de Jong opnieuw bewijst dat hij boven alles een schrijver is.

Zeer binnenkort de recensie en het boek is uiteraard verkrijgbaar in de boekhandel en via bol.com

Maar de start in Denemarken. Ik weet het niet. Wat een treurigheid. Wat een saaie ritten en saaie omgeving! Het voelde als een vakantie naar een heerlijk zwoel land met heerlijk eten, prachtige vrouwen, fantastische architectuur, lekkere muziek, goeie wijnen…die start met een midweek op een camping in Meppel. Je kijkt om je heen. Je ziet het chagrijn van de tijdelijke – god zij dank – buurvrouw. Er vallen wat druppels en het is te koud om ‘s avonds buiten te zitten. ‘Wiens idee was het eigenlijk om hier de vakantie te beginnen?’

Maar mijn beeld van Denemarken is heel anders dan ik in die eerste dagen Giro gezien heb. Denemarken is niet grauw en saai. Het is van een idyllische schoonheid die je haast niet meer tegen komt. Een landschap dat – in tegenstelling tot Nederland – niet visueel vervuild is door meubelboulevards, reclameborden en vinex dorpen. Ongerept. Duurzaam. Toast met frisse sla en zalm. Oké, de Deense xenofobie en hun PVV variant laten we even terzijde, maar Denemarken staat nog altijd voor respect voor de omgeving en elkaar. Ik denk aan iconen als Sören Lerby en Frank Arnesen. Alles klopt als Lego. Deens design. De mensen op straat in Kopenhagen, Aarhus of Aalborg zien er gezond en welvarend uit. Mooie mensen. Het is een land waar het goed lijkt te gaan. Die liefde is recentelijk gevoed na het zien van twee seizoenen Borgen. Een serie die de politieke spelletjes rondom de burcht – Borgen – volgt. Politieke smakelijkheden!  Wat een heerlijke taal ook. Om verliefd op te worden.

Dat is het dus niet. Maar misschien moet je een evenement dat zozeer met de cultuur van één bepaald land is verbonden ook niet verkassen. Hoe leuk ook, maar die Vuelta in Drenthe…non.

Dus als de Giro weer eens start in Polen, Ierland, Duitsland of van mijn part Libië; sla die eerste dagen over en huur of koop Borgen. Geniet en begin met de Giro gewoon als deze weer in Italië is. Gelukkig is het weer zover. De Giro is weer thuis.

Overigens zitten er vaak bedoelingen achter die buitenlandse bezoekjes van de Giro. Lees het prachtige Van Milaan naar Amsterdam van Benjo Maso en je leert weer een hoop over de Giro geschiedenis,  Italië andere agenda’s dan de sportagenda.

Dat wielrennen een net zo katholieke cultuur is als het bier brouwen in België is een goed verdedigbare stelling. Koersen is het mooist als het samen gaat met een Bourgondische levensstijl. En dat kan natuurlijk het beste in het land van de koers en de pintjes.

De volgende tip die ons is gestuurd willen we daarom graag delen, al is het een reclametekst. 

Als vakantietip een unieke trappistenroute gereden over verschillende etappes. Deze zevendaagse tocht met goede overnachtingplaatsen en een professionele omkadering: bagagevervoer, bevoorrading, begeleiding op de fiets en een assistentiewagen is dé gelegenheid om op een unieke en sportieve manier een rondrit te maken in België. De trappistenroute duurt zeven dagen en zes nachten. Het mooie en bij momenten heel smakelijke avontuur begint in Roeselare, waar de Vlaamse wielergeschiedenis nog altijd in- en uitgeademd wordt. Na een eerste sportontbijt met de reisgezellen is het tijd om het stalen, aluminium of carbon ros van stal te halen. Via de abdij van Westfleteren en stukjes Frankrijk passeert de route in Chimay, waarna je de Ardennen voor de wielen geschoven krijgt. In een trappistentocht mag de abdij van Orval natuurlijk niet ontbreken, dus deze lekkernij wordt je uiteraard niet ontnomen. Daarna fiets je, door het Ardense woud, naar een andere overheerlijke plaats, Rochefort. Na een overnachting in Durbuy, de kleinste stad ter wereld, op dag vier gaat de reis onverstoord verder. Via de Haspengouwse boomgaarden en fruitkwekerijen gaat het richting de Nederlandse grens naar de abdij van Achel waarna een Nederlands stukje trappistenroute wacht, net zoals La Trappe, de enige niet-Belgische trappistenabdij. Terug in België doet de route de abdij van Westmalle aan om via de Scheldevallei Gent te bereiken. Daar kan je het einde van het avontuur als het ware ruiken waardoor het bereiken van het eindpunt Roeselare maar een kleine inspanning meer vergt. Voor je het weet sta je met een hoop verhalen en avonturen terug in Roeselare. Voor meer info kan je terecht opwww.belgianbiking.be.

In een Rotterdams café werd gisteravond het nieuwe magazine gelanceerd. Trots en glunderend liepen de initiatiefnemers rond en zagen tevreden dat de opkomst en het enthousiasme hoog waren. Met een filmopname van een offer van het eerste exemplaar bij het beroemde monument op de Mont Ventoux werd het nieuwe tijdschrift onder luid gejoel gelanceerd.

Femke Hoogland, Martijn Boot, Jeroen Boot en Vincent Luyendijk werden als de initiatiefnemers gepresenteerd, maar Luyendijk gaf ook direct aan dat er zoveel enthousiaste reacties waren van gerenommeerde schrijvers en journalisten, maar ook onbekende talenten die graag mee wilden doen. Herman Brusselmans, Peter Winnen en Marijn de Vries schreven columns. Maar ook – inmiddels geen onbekende meer – Mariska Tjoelker komt prima tot haar recht in dit blad met een mooi persoonlijk verhaal over haar eerste beklimming. Het interview met de wereldkampioen van de soigneurs – Ruud Bakker – is prominent als flag ship van het blad. Hij was er ook bij gisteravond. Net als Wilfried de Jong die in zijn eigen Rotterdam natuurlijk ook niet mocht ontbreken.

Soigneur is een ode aan de schoonheid van het wielrennen in woord en beeld. De interviews en columns hebben een literair karakter. Beschouwend. De redacteuren van Soigneur kijken vooral goed. Ze weten wat ze mooi vinden en willen dat graag delen en laten zien. Daarmee is het blad een mix van de verhalen á la de Muur en een prachtig coffee table book. Maar nog meer – en dat viel mij ook in de kroeg op – is het de symbiose van de pure sport – de oprechtheid van een volkssport – en de grootstedelijke avant garde. De wereld van designers, schrijvers en reclame bureaus – druk borrelend – kwam samen met een aantal blozende afgetrainde jongens en meiden die aan de cola zaten.  En dat is maar goed ook. Want stigma’s hebben de wereld nog nooit verder gebracht.

Het is een kwestie van smaak – zeker als het om schoonheid gaat – maar de gemiddelde bezoeker van wielertaal wil ik toch vooral aanraden om het blad te kopen in de betere boekhandel of te bestellen via www.soigneur.nl .  En er volgt meer. Naast het magazine is er de website en worden er plannen gesmeed over apps, mode en reizen. Er valt dus nog veel te genieten.

Geniet er dus ook van!

Daar waar de Fransen trots zijn op hun grootse evenement, zijn de Italianen idolaat van het wielrennen. De Italiaanse passie versus het Franse nationalisme. Het heilig verklaren van het koersen versus liefde voor ‘la patrie’. Coppi versus Anquetil. Marco Pantani versus Richard Virenque. Drama tegenover spel. De Tour is uitgemolken. Alle varianten kennen we nu wel. De Giro zit nog vol verrassingen. Simpelweg omdat het nog niet bij iedereen even bekend is hoe mooi die ronde is. Iedereen gaat naar de Kalverstraat, maar de negen straatjes zijn veel leuker. En na verloop van tijd verandert dat weer. Dan gaat iedereen naar de negen straatjes en is Oud West de place to be. Zo gaat dat in de middenstand. Gelukkig gaat het minder snel met wielerrondes dan met winkelstraten en koopgoten. Maar het is in Frankrijk toch wel heel druk geworden, zoals een winkelstraat op een gegeven moment over the top is en dat de populariteit gaat tegenstaan. Het is een fenomeen, maar eigenlijk is het niet  meer zo leuk koersen. Het is te opgefokt.  Teveel opwinding. Het moet allemaal gaaf zijn. In Italië is de koers oprechter. Kleiner. Frankrijk is een camping met klapstoeltjes en veel teveel Nederlanders. Italië is de stilte van een dorp in Lombardije waar je alleen in het Italiaans uit de voeten kan.

De rondemiss in Frankrijk is bloedmooi, maar kil. Zelfs voor de prachtigste kampioen onversierbaar. De rondemiss in Italië is lekker en heeft het zichtbaar naar haar zin. De keuken in Frankrijk is wel haast haute culture en verfijnd, maar de pasta’s carbonara, vitello tonnato en een stuk ciabatta met mooie olie, padano en wat basilicum is eerlijker en eigenlijk ook veel lekkerder.  Napoleon – die zelf ingezegende nep keizer – legt het af jegens Ceasar.  AC Milan en Napoli hebben veel meer kleur en smaak dan Olympic Lyon of Paris Saint Germain.

Roze is mooier dan geel.

In juli zal ik betogen dat niets tegen de bolletjes trui op kan en dat Bourgondië niet voor niets in Frankrijk ligt. Waar zit ik de komende zomer? Italië én Frankrijk…

In het belevingsmuseum, op de benedenverdieping van het CRVV, kun je de Ronde van Vlaanderen iedere dag opnieuw beleven en zelfs winnen. Je wordt er ondergedompeld in de typische Rondesfeer, je kruipt er in de huid van Rondehelden, op interactieve attracties voel je de nijdigheid van de hellingen en de onbarmhartigheid van de kasseien. Het is zomaar mogelijk om Freddy Maertens in levende lijve te ontmoeten als jouw gastheer.

Helemaal te gek is de Retro Ronde op 1 juli.

Wollen truien van toen, vélos met vitessen op het kader, worstenhelmen en stofbrillen: de Ronde van toen is terug! In de RetroRonde van Vlaanderen zijn outfit en fietsmateriaal ouder dan 30 jaar, zelfs tot uit het prille Ronde-begin. Kom supporteren voor jouw retroheld in deze unieke sfeer, samen met tal van andere nationaliteiten. Komt dat zien! Komt dat zien!

Ben je gepassioneerd door het stalen ros, kan je eindeloos genieten van prachtige landschappen en heb je heimwee naar de koerssfeer van weleer? Neem dan zelf deel op zondag 1 juli aan de zesde editie van de RetroRonde! Fiets in ware flandrienstijl doorheen het historische decor van de Ronde van Vlaanderen en geniet met volle teugen van de prachtige uitzichten. Je kan kiezen voor 40km of 70km. De smaakvolle bevoorradingen zorgen alvast voor de nodige energie.

Het museum in Oudenaarden is dagelijks geopend van 10 tot 18 uur. Check tevoren even de website www.crvv.be voor de actuele activiteiten en uitzonderingen op de openingstijden.

‘Allez Eddy!’ is het verhaal van de kleine slagerszoon Freddy die er in 1975 stiekem van droomt om wielrenner te worden, zoals zijn idool Eddy Merckx. Tegen de zin van zijn vader neemt hij deel aan een plaatselijke koers en hij wint nog ook! Die zege én het besef bij zijn vader dat de oude wereld verdwijnt en dat hij mee moet met zijn tijd, zijn de eerste stap naar een ander leven.

De hartverwarmende film ‘Allez Eddy!’, nu overal in de cinema, is een kaskraker met Peter Van den Begin, Barbara Sarafian, Els Dottermans, Stefaan Degand en Jelle Cleymans in de hoofdrollen.

Luc Schoonjans verwerkte het filmscenario van Gert Embrechts tot een spannende en boeiende roman waarvan de tijdsgeest en de gebeurtenissen voor menig Vlaming bijzonder herkenbaar zullen zijn. (bron: borgerhoff-lamberigts.be)

Wat is het eigenlijk? Literatuur? Een jeugdboek? Een slap aftreksel van een familiefilm? Nee, dat laatste is het niet. Daarvoor is de sfeer te aanstekelijk. De beelden die het verhaal oproept zijn niet alleen voor de Vlamingen herkenbaar, maar ook voor Hollanders. De jaren zeventig krijgen  zowaar de nostalgische waarde die de jaren vijftig lange tijd vertegenwoordigden.  De film heb ik niet gezien, maar ik kan mij voorstellen dat het aan Alex van Warmerdam’s Noordelingen doet denken met wat invloeden van Steven de Jong’s Kameleon films. Ingrediënten voor succes dus. Ik ben benieuwd naar de film.

Het boek heeft alle elementen van een jeugdboek – hoewel het dat niet echt is – of een familiefilm. Freddy is de jongen in de hoofdrol. Hij is aandoenlijk en heeft een hartverscheurend  probleem. Hij kan eigenlijk de deur niet uit omdat hij telkens weer in zijn broek poept. Dat leidt uiteraard tot pesterijen en gênante situaties. Zijn dromen over het wielrennen, zijn zussen die hem dwars zitten, een lieve tante die hem wel begrijpt, de bedreiging voor het dorp – in de vorm van een grote supermarkt – en een ontluikende interesse voor een meisje maken het recept compleet. Maar hij koerst stiekem als de beste en wint een plaatselijke wedstrijd,  georganiseerd door die bewuste supermarkt. De prijs is een ontmoeting met Eddy Merckx zelf.  Komt het daar ook van? Komt Freddy van zijn probleem af? Het boek eindigt in ieder geval met ‘Allez Freddy’….

Het is een sympathiek verhaal met mooie beelden. De dromerij deed me soms denken aan Kees de Jongen. De nostalgie deed me denken aan Jan Eilander’s ‘Cruyffie’ dat ik de afgelopen weken aan mijn voetballende dochter voorlas. Maar ik ben ook benieuwd naar de film. Die zou zomaar beter kunnen zijn dan het boek.  Voor de verandering.

Het boek is verkrijgbaar in uw boekwinkel, bij de uitgever of via bol.com.

Voormalig premier Dries van Agt vertelt over zijn grote liefde, de wielersport. Hij volgde hartstochtelijk de grote klassiekers en gaandeweg rekende hij steeds meer wieleridolen tot zijn beste vrienden. Zelfs de politiek moest soms wijken voor de wielersport. Ook zijn zoon Frans is bevangen door de wielerkoorts. Samen met zijn vader beleefde hij een aantal kostelijke wieleravonturen. 

Vier jaar geleden verloor Dries van Agt zijn schoonzoon aan kanker. Ook zijn vader werd door deze ziekte geveld. Op 7 juni neemt Dries van Agt samen met zijn kinderen en kleinkinderen deel aan de Alpe d’HuZes. Bij dit evenement fietsen de deelnemers geld bijeen voor de strijd tegen kanker. De opbrengst van dit boek komt dan ook ten goede aan de Alpe d’HuZes.

Als politicoloog en wielerliefhebber moet ik een boek van Dries van Agt met wielerverhalen wel kunnen waarderen. Ik heb hem ooit ontmoet in de Haagse Bistroquet waar hij samen met Hans Wiegel zijn schelmenstreek memoreerde– de oeverloze formatie met Joop den Uyl die tijdens één diner met de liberale voorman van tafel werd geveegd – en ik hem mijn politieke debuutroman in alle nederigheid mocht aanbieden. Of hij het ooit gelezen heeft weet ik niet, maar ik heb van mijn kant zijn bundel met plezier gelezen.

De bundel die Van Agt schreef met zijn zoon is een heel aardige bundel beschouwingen, vertellingen en anekdotes geworden. Maar als je Van Agt de verhalen zelf hoort vertellen, dan heeft dat toch wel iets meer dan wanneer zijn wielertaal aan het papier is toevertrouwd. Het bloemrijke en archaïsche taalgebruik van de oud premier is uniek en herkenbaar. Je smult ervan of je hebt er niets mee. Soms is het poëtisch en soms bijna wereldvreemd. Zo spreekt hij over ‘draadloos contact’ als hij het heeft over (het ontbreken van) mobiele telefonie. Dat soort teksten dus.

Van Agt was politiek actief in de tijd van de polarisatie, maar ook de sportwereld verdeelt hij, naar hartenlust, in hokjes en zuilen. De afstand tussen Rome en de Reformatie mag hij graag aanhalen. Het wielrennen is meer dan sport. Het is katholieke cultuur. Het voetbal daarentegen is van andere orde en wordt streng door ‘de meester’ in de hoek gezet. De prestaties van wielrenners ‘stellen die van de uitzinnig bejubelde en met goud belegde voetballers volstrekt in de schaduw.’ Het boek is één grote lofzang op de wielersport. Het pleidooi voor de fiets – waar het boek mee opent – is wat mij betreft een beetje ‘over the top’ en wat gekunsteld. De verhalen waar politiek en wielrennen door elkaar lopen zijn heel aardig, maar dikwijls al vaker verteld – ook tijdens het fictief fietsen met Dries, elders op deze site. Wat ik eigenlijk heel verrassend en interessant vond, waren de verhalen over de bedevaartstochten per fiets naar Santiago de Compostella en Kiev. Hij heeft ongelofelijke reizen gemaakt op de tweewieler. De wielerverhalen van de zoon – Frans van Agt -  zijn ook heel aardig om te lezen en goed geschreven. Prima vermaak dus tijdens het woon-werk verkeer in de trein of op een avondje dat de TV uitblijft. Bovendien gaat de opbrengst van het boek naar het goede doel. Toevoegen aan de wielerbibliotheek dus! 

Verkrijgbaar in de boekhandel en www.bol.com