Vallen. Het is een onderwerp dat me nog steeds vaak bezig houdt. Ik ben inmiddels mijn angst van de valpartij in Oploo volledig kwijt. Ik kruip alweer lekker in de gaatjes tussen mijn medecoureurs zodat ik uit de wind zit en ben niet elke keer dat mensen hun benen stilhouden bang dat het peloton ineens abrupt tot stilstand komt. Maar de minder prominente angst die er altijd wel is om te vallen blijft nog steeds aanwezig. In de Parel van de Veluwe was er direct na de neutralisatie al meteen een flinke valpartij. De schade aan fietsen en vooral ledematen viel uiteindelijk gelukkig heel erg mee. Maar het klonk ontzettend hard. Het gebeurde rechts van mij en ik zag hoe zo’n tien, vijftien dames die zich eerst nog op dezelfde snelheid als de mijne voortbewogen ineens tot stilstand kwamen in een grote berg van carbon en rensters. Er werd geroepen, geschreeuwd en ook de piepende remmen van rensters die de hoop nog wilden ontwijken waren weer aanwezig. Flinke consternatie, kort gezegd. En hoewel iedereen meteen flink was wakker geschud, was het de kilometers erna ook nog erg onrustig. Met exorbitante en onnodige rem- en ontwijkacties bij de vrachtwagens die van tijd tot tijd op de linkerweghelft werden stil gezet. Ik geef het niet de schuld ervan dat mijn koers zo slecht ging, maar het ging me wel even in de benen en het hoofd zitten.

Een korte pep talk van mijn trainer moest me na de slechte koersen in de Parel en de Kerspelen weer even op het juiste pad brengen. Ja, het is mijn hobby. Nee, ik ben geen talent. Dus moet ik vooral zorgen dat ik blijf genieten van het fietsen en niet gefrustreerd raak. Nog best een opgave voor iemand wiens hoofd ook buiten de sport om soms aardig in de weg kan zitten. Toen ik vertelde over de valpartij en de hysterie die er vaak bij de vrouwen komt kijken wanneer er een valpartij plaatsvindt, vertelde mijn trainer dat er bij de mannen juist vaak geprobeerd wordt om iedereen zo kalm mogelijk te houden. Dat enkele renners een ingetogen ‘rustig, rustig’ schreeuwen, maar dat er verder zonder al te veel poeha om de gevallen renner(s) wordt heen gestuurd en men de koers weer vervolgt. Wat een verademing moet dat zijn als je niet in een omgeving van totale paniek terecht komt zodra er iemand het asfalt aanraakt. Het is voor de renster die neerkomt heel vervelend, maar geen reden om dan maar meteen het hele peloton in die schrik mee te nemen.

Een kleine valpartij tijdens het clubkoersje op Sloten afgelopen zaterdag liet zien dat het er inderdaad ook anders aan toe kan gaan. De gevallen renner kwam midden op het asfalt neer. Maar er werd simpelweg even kort geroepen dat er iemand gevallen was, men wees naar de plek waar deze meneer lag en stuurde zonder problemen of paniek rustig om hem heen, terwijl hij zijn fiets oppakte om weer door te gaan. Nu kent Sloten gelukkig een breed parkoers, waardoor om iemand heen sturen geen al te moeilijke opgave is. Maar waarom het vrouwen niet lukt om gewoon rustig te blijven zodra er iets onverwachts gebeurt – of dit nu een valpartij, een obstakel op de weg of klein bochtje in een verder loodrechte weg is -, is mij een raadsel. We doen het zelf, klagen er allemaal over, maar kunnen er blijkbaar als collectief niets aan veranderen. Het is een aparte gewaarwording. Vrouwen; we zijn toch wel een beetje een raar volk.

Fotografie: Duane van der Geld

Parijs 1896, de belle époque. De Franse kunstenaar en wielerliefhebber Henri de Toulouse-Lautrec ontwerpt een reclameposter voor een fietsenmerk. Op het affiche figureren de Welshe dwergwielrenner Jimmie Michael en diens mysterieuze verzorger Choppy Warburton. Maar Lautrec wordt terug naar de tekentafel gestuurd. Gebeurt dat louter om esthetische redenen, of is er meer aan de hand? Wat is het verband met de tumultueus verlopen monsterklassieker Bordeaux-Parijs? Is het toeval dat wonderdokter Choppy, die in verband wordt gebracht met de vroege dood van twee topcoureurs uit het fin de siècle, van het uiteindelijke affiche is verdwenen?

Jan Boesman gaat op zoek naar het verhaal achter het afgekeurde ontwerp van Lautrec en stuit op een fascinerend verhaal over de verbondenheid tussen kunst, wielrennen en doping een verhaal dat zich afspeelt in een tijd waarin het taboe op vermoeidheid groter was dan op middelen ertegen.

Een heel verrassend boek met veel wendingen en weetjes die je tevoren niet bedacht had. Het introduceert een heel nieuwe wereld en de pre-historie van het wielrennen. Het is een bijzonder informatief boek dat ook nog heel prettig leest en je als lezer doet verbazen. Je leert Toulouse-Lautrec beter kennen, maar ook – voor mij – onbekende namen als Choppy Walburton en Arthur Linton. En wat had Sir Arthur Conan Doyle – de geestelijk vader van Sherlock Holmes – met het fietsen van doen? Boeiend dus.

Interessant zijn ook de beschouwingen over hoe men destijds aankeek tegen versterkende middelen. In die tijd was de zuivere sport iets heel anders dan nu. Zuivere sport was amateursport. Je laten betalen als professional was onzuiver. Het werd zelfs vergeleken met prostitutie. Je laten betalen voor iets wat je eigenlijk als liefhebberij zou behoren te doen…beetje   lastige vergelijking als ik er zo naar kijk, maar goed. Later werd de zuiverheidsdiscussie gevoerd over gangmakers en je laten helpen door techniek. Zo werd de derailleur ook ooit verketterd. Maar versterkende middelen hadden ook zo hun aantrekkingskracht of werden juist genoemd in de pers als sluikreclame voor diezelfde drankjes en pillen. Afijn, andere tijden dus.

Toch moet ik ook eerlijk bekennen dat ik er wat lastig inkwam. Het is nogal veel. neem er je tijd voor. Voor de liefhebbers is het smullen!

Paperback met zwart-wit foto’s | 380 pagina’s | ISBN 9789045023588 | verkrijgbaar bij de boekhandel of onze eigen wielertaal bookshop

Op 25 juni 1982 verongelukt de jonge, veelbelovende dichter Peter Seegers op de Mont Ventoux. Dertig jaar later gaan zijn vijf beste vrienden, vier mannen en een vrouw, terug naar de Provence. André heeft een loopbaan als cokedealer voor de betere kringen achter de rug. Joost is natuurkundige en winnaar van de Spinozapremie, maar hij wordt beschuldigd van fraude. De Achterhoekse Surinamer David is eigenaar van een avonturenreisbureau, misdaadjournalist Bart werkt aan een boek over Spinoza en fietsen. Laura, die na de dood van Peter spoorloos verdween, blijkt toneelregisseur in Arezzo.

Wat is er dertig jaar geleden gebeurd? Kun je keuzes tenietdoen? Wat doet de tijd? Wat ís de tijd? Kan liefde een hechte vriendschap breken? Kun je schuld hebben aan het noodlot? Wat moet je nog, als de vijftig nadert? Waarom gaan ze terug?

Als de Renner van Tim Krabbé  het oerboek is van de wielertaal, zou ik vanaf nu willen spreken van het Oude Testament. Bert Wagendorp is de evangelist en zijn Ventoux het Nieuwe Testament. Wat een geschenk dit boek! Afgelopen dagen heb ik gelezen, gelachen, na een tijdje gestopt te zijn weer gerookt, gelezen, bier gedronken in de zon, verder gelezen, heb ik mijn Bianchi uit de kelder gehaald en schoongemaakt – niet op gereden – gestopt met roken en met tranen in mijn ogen het boek tot een einde gebracht. Wat is het? Wat wekte die lyrische stemming in mij op?

Net zoals de meeste wielerboeken die boven het maaiveld uitsteken, gaat het boek slechts ten dele over wielrennen. Het gaat over veel meer. Vriendschap. Ouder worden. Vergankelijkheid. De krankzinnige wendingen die ieders leven kan nemen. Liefde. De dood. En het blijft fascinerend dat het wielrennen zich zo goed laat combineren met het leven in haar meest intense vorm. Wagendorp is daar in geslaagd op een ultieme manier. Helder en levensecht geschreven, met veel kennis en gevoel. Filosofisch op exact de juiste toonhoogte – voor mijn oren en geest althans – en met heel veel liefde voor drama, wielrennen en het leven zelf.  Het Titaantjes gevoel van Nescio – het is al eerder genoemd. Daarbij voelt en ruikt het boek goed en is het design van de omslag er één om liefdevol vast te pakken. Ervaar het en u weet wat ik bedoel.

Vorig jaar stelden we de wielertaal top 50 aller tijden op met De Renner als onbetwiste nummer 1. Die positie is niet meer onbetwist denk ik.

Paperback en e-book | 287 pagina’s | ISBN 9789020411164 | verkrijgbaar bij de boekhandel en de Wielertaal BookStore

12►

De meeste boeken zijn gerecenseerd voor Wielertaal door Jan Willem. Zijn keus… “Mannen tegen Merckx” of “Fausto Coppi”. Een lastige…

Stemmen voor de publieksprijs kan nog tot en met vrijdagavond a.s. via de site www.weekvanhetsportboek.nl. Nog even stemmen dus!!
Op de site is tevens meer info te vinden over het complete programma.

Ter gelegenheid van de honderdste Tour brengt Jan 

Jan Cleijne (1977) is striptekenaar, ilustrator en amateurwielrenner. 

Het boek oogt als een graphic novel zoals er tegenwoordig steeds meer worden gemaakt. Een nieuw genre. Alleen is het verhaal van Helden van de Tour niet gebaseerd op een roman, maar op de Tourgeschiedenis. Alle bekende helden en hoogtepunten passeren de revue. Wat betreft het verhaal niks nieuws onder de zon dus. Het staartje met de dopingperikelen is wel verrassend. Geen goed nieuws show dus. Maar het is allemaal wel bijzonder fraai in beeld gebracht, hoewel je kunt twisten over de stijl. Het is geen vrolijk boek, terwijl je dat misschien wel zou verwachten. De tekeningen zijn grimmig. Waar is de zon? De zon die ik associeer met de Tour?

Paperback | full colour | 144 pagina’s | ISBN 9789054923800 | verkrijgbaar bij de boekhandel en de wielertaal bookstore

Wielrenners zijn avonturiers. Eropuit trekken, je horizon verbreden. De zon, wind en regen trotseren. Genieten van het veranderende landschap, om pas een paar uur later weer van je fiets te stappen.

Ik, de wielrenner staat bomvol tips, trucs, wetenswaardigheden en anekdotes van Koen de Jong en Aart Vierhouten, om fietsen nog aantrekkelijker te maken. Je leest waarom langer uitademen goed
is. Je krijgt tips over je techniek bij het dalen en je leest wat modder afvegen in hemelsnaam met je pedaaltred te maken heeft. Dit boek geeft ook antwoord op vragen als: Hoeveel bar moet er eigenlijk in je band? Hoe intensief kun je het beste trainen voor een optimaal resultaat? En nog veel meer.

Koen en Aart zitten nog steeds graag op de fiets. Ze gaan links- of rechtsaf wanneer zij dat willen. Dit gevoel van vrijheid willen ze voor geen goud missen.

Een bijzonder boek waar ik niet direct van wist wat ik er van vond. Het is een mix van zelfhelp tips voor sporters over voeding, ademhaling, materieel en andere wielerzaken en ervaringen van een profrenner. Enerzijds is het best verfrissend om een dergelijke mix te lezen en anderzijds bekroop mij soms het gevoel dat ik niet exact wist wat nu precies de bedoeling van het boek was. Er zitten lichtvoetige weetjes en anekdotes in, maar ook uitgebreide schema’s, tabellen en dieetvoorschriften. Ik heb op momenten wel enige inspiratie opgepikt om zelf ook weer de moed op te vatten, maar op andere momenten heb ik de toon ook met enige weerzin om het sporten op die manier op te vatten aangehoord. Afijn, mijn conclusie is dan ook dat het een origineel boek is met een toon en benadering van de sport die je moet aanspreken. Dat zal niet voor iedereen gelden, maar zeker voor menigeen wel.

Paperback | 160 pagina’s | ISBN 9789491729010 | Verkrijgbaar bij boekhandel en de wielertaal bookstore

In welk jaar won Bradley Wiggins de proloog van de Giro d’Italia? 

Met het goed beantwoorden van deze vraag, maakte je kans op één van de vijf exemplaren van het boek Bradley Wiggins – Mijn tijd. Het juiste antwoord op de vraag is 2010.

We feliciteren de volgende vijf winnaars: Leon Verhofstad, Ben de Boer, Maikel Frijters, Herman Nieuwenhuis en Bernard van de Weerd.

Benieuwd naar wat jullie van het boek vinden. Veel leesplezier!

Hou onze Facebook pagina en onze website in de gaten voor nieuwe win-acties!

Alle Tourhelden samen in één krankzinnige race!

Wie is de grootste Tourheld aller tijden? De organisatie van de Tour de France wil dat voor eens en altijd bepalen, en wekt alle winnaars en bekende figuren uit de historie weer tot leven om samen de ultieme Ronde van Frankrijk te rijden. In een krankzinnige race nemen Merckx, Hinault, Armstrong, Contador, Zoetemelk, Janssen en tientallen anderen het drie weken lang tegen elkaar op. Terwijl de kampioenen elkaar bestrijden, herbeleven ze alle onvergetelijke momenten uit de geschiedenis van de Tour. 

Sven Remijnsen leerde als kleine jongen de namen van alle Tourwinnaars uit zijn hoofd, kennis die nu eindelijk van pas komt. In 1998 won hij de jaarprijs van de Universiteit van Amsterdam voor zijn afstudeerscriptie over de argumentatie van op doping betrapte wielrenners. Remijnsen schreef jarenlang over wielrennen voor PZC, GPD, en AD en doet dat nu als zelfstandig journalist. Hij is erin geslaagd om een heel origineel boek over de Tourgeschiedenis te schrijven en slaag daar maar eens in zo vlak voor de Tour. Deze weken voor de 100e editie vliegen de publicaties die iets met de Tour van doen hebben als paddenstoelen uit de grond. Ik ga mij daar zelf ook schuldig aan maken, maar daarover later meer. Met veel fantasie en een flexibele geest brengt hij alle helden en markante figuranten van de Tourgeschiedenis bij elkaar in een surrealistische wedstrijd. Als lezer moet je daar wel open voor staan. Je moet je niet storen aan het onbestaanbare. Soms zijn gebeurtenissen tijdens de wedstrijd wel heel erg hetzelfde als diezelfde personages decennia eerder ook al meemaakten. Je moet je niet storen aan de acte de présence van overleden renners en journalisten. Nee, je moet juist genieten van het onmogelijke!

Ik ben misschien bevooroordeeld – een Zeeuwse wielerliefhebber die fictie en non fictie vermengt …  - maar het is gewoon een heel leuk en origineel boek. Veel weetjes zullen bekend voorkomen of zelfs uitgekauwd zijn, maar in de context van deze fictieve wedstrijd is het wel weer erg vermakelijk.  Een aanrader dus!

Paperback | 298 pagina’s | ISBN 9789048817382 | verkrijgbaar in de boekhandel en de wielertaal bookstore

Bij dit stripboek hoort ook het beeldje van Lambik als wielrenner)(SW 205 Parastone), ontworpen door Fons van Dommelen.

Bieden kan via de site Catawiki. Meer info over het kavel is hier te vinden. Wil je weten hoe het beeld is gemaakt. kijk dan op de site www.devergeetachtigevijftiger.nl/sw205.html

Sinds de ontmaskering van Lance Armstrong als dopinggebruiker, heeft Mart Smeets het zwaar te verduren gehad. Uit het putje van de samenleving borrelde veel haat en veel gescheld op, tegen de wielrennerij en de wielerjournalistiek in het algemeen en tegen Smeets in het bijzonder. Het zette hem aan het denken. Had hij dan altijd gezwegen over doping? Was hij laf en naief geweest? Had hij kœnnen bewijzen dat de wielrenners, die categorisch ontkenden, hadden gepakt? En kan hij de wielersport nog wel liefhebben, met zo veel ingebakken bedrog?

De antwoorden zijn te lezen in Gepakt. Het laat, behalve een openhartige Mart Smeets, ook een boeiende sportwereld zien op het kantelpunt van het oude en het nieuwe wielrennen.

Wie zit er te wachten op het afleggen van verantwoording door Mart Smeets? Blijkbaar zijn er mensen die hem iets kwalijk nemen tot aan agressie jegens Smeets aan toe. Belachelijk natuurlijk. Ik ben geen Smeet adept, maar evenmin een hater. Soms een liefhebber. Dat wel. De wereld is gelukkig niet zo zwart-wit als dat. Maar ik heb tijdens het lezen van ‘Gepakt’ dikwijls gedacht, ‘Mart, van mij hoef je je helemaal niet te verantwoorden’. Ergens denkt Smeets dat zelf ook, vermoed ik.

Het boek bestaat uit twee delen. Het eerste deel bestaat uit anekdotes die vaak iets van doen hebben met doping. Het tweede deel van het boek heeft meer met de actualiteit te maken. De strekking van het verhaal is dat Mart Smeets wel degelijk iets wist en dat hij wel degelijk op bepaalde momenten aan de kaak heeft gesteld wat hij wist, maar dat hij – en vele anderen met hem – vaak ook niet meer kon bewijzen of aantonen dan hij gedaan heeft. Soms bij gebrek aan kennis en soms omdat hij afspraken met renners moest respecteren. Om de omerta open te breken was grof geschut nodig en dat geschut kon Mart Smeets zelf niet leveren. Sommige onnadenkende lieden in het publiek vergissen zich daar blijkbaar in en vinden het nodig om Smeets van alles kwalijk te nemen en hem voor van alles en nog wat uit te maken of zelfs te bedreigen. Dat is ronduit schokkend en weer eens de zoveelste onderstreping dat het met de westerse beschaving niet bijster veel beter gesteld is dan pakweg duizend jaar geleden.

Nogmaals, van mij hoeft Mart Smeets zich niet te verantwoorden. Voor mij had hij dit boek ook niet echt hoeven te  schrijven. Niet omdat het niet goed zou zijn – het is van de gebruikelijke hoge kwaliteit – maar wel omdat ik er gewoon niet op zat te wachten.

Paperback | 253 pagina’s | ISBN 9789491567353 | verkrijgbaar bij boekhandel en de wielertaal bookstore